Beschrijving

Philip Catherine plays Cole Porter

Al sinds de jaren '60 is Philip Catherine één van de vooraanstaande figuren van de Europese jazzscène. Zijn samenwerking met jazzgrootheden zoals Chet Baker, Tom Harrell, NHOP, Stéphane Grappelli, Larry Coryell, Dexter Gordon, Charles Mingus, zijn unieke stijl en klankkleur alsook zijn ongebreidelde inzet voor de muziek zijn van een niet te miskennen invloed geweest op de ontwikkeling van de Europese jazz.

Slechts 18 is Philip Catherine wanneer hij met het Lou Bennett trio op tournee door Europa trekt. In 1971 wordt hij door Jean-Luc Ponty gevraagd om mee te spelen in diens kwintet. Dat jaar komt ook de eerste plaat onder zijn naam, ‘Stream’, uit, en daarop volgen in 1974-75 de albums "September Man" en "Guitars". Jazzliefhebbers uit de hele wereld ontdekken een nieuwe ster aan het jazzfirmament: een jonge, virtuoze gitarist die ook een begenadigd componist blijkt te zijn. 

De plaat ‘Transparence’ uit ’86 werd een bestseller en is tegelijk ook één van Philip’s uitverkoren opnames.  Daarop volgen begin jaren ’90 twee schitterende cd’s met trompettist Tom Harrell :  Moods Vol.I en II.

In ’97 tekent Philip Catherine bij het jazzlabel Dreyfus Records. Zijn eerste cd voor dit platenlabel, “Philip Catherine- Live” is meteen ook het eerste live-album uit zijn discografie. De verzamelde jazzkritiek is uiterst enthusiast. De Cd krijgt o.m. een 4 ½ ster-vermelding in “Down Beat” in de V.S. en is 'de plaat van het jaar' voor “Jazz Nu”.

“Guitar Groove” (1998) opgenomen in de States - met de ritmesectie Jim Beard, klavieren - Alphonso Johnson, bas en Rodney Holmes, drums - is een van de zeldzame Europese jazz-cd's die een Top 20-plaats verovert in de Gavin Jazz Chart/USA. 

 “Blue Prince” verschijnt in november 2000 - met trompettist Bert Joris en met ritme sektie Hein Van de Geyn en Hans Van Oosterhout. De CD ontvangt schitterende kritiek (o.m. “CHOC de l’Année” in JazzMan).

Zijn album ‘Summer Night’ (Dreyfus, 2002) - met Philippe Aerts (contrabas), Joost Van Schaik (drums) en Bert Joris (trompet en flugelhorn) -   wordt door de internationale pers onthaald als een van de beste cd’s van het jaar en stond in de VS in de Jazz Charts.

“Meeting Colours” (Dreyfus, 2005) kreeg schitterende kritiek in de internationale pers. Het repertoire bestaat uit composities van Philip gearrangeerd door de bekende Belgische trompettist Bert Joris en opgenomen met het Brussels Jazz Orchestra (BJO), dat door artiesten als Kenny Werner en Maria Schneider wordt beschouwd als een van ’s werelds beste big bands, en ook de eerste  Europese big band is die genomineerd werd in de Down Beat Critics Poll.

Philip Catherine werkte mee aan de nieuwe CD “Passage” van de groep SOLEDAD, gewijdt aan de muziek van Frédéric Devreese.  De CD werd gelauwerd in de pers en het release-concert in Brussel kreeg een staande ovatie van een uitverkochte zaal.

De Cd “Guitars Two”, het eerste solo-album van zijn carrière, werd begin 2008 gereleased op Dreyfus Jazz. De gitarist speelt naast eigen composities ook nummers van de Braziliaanse gitarist Guinga, Stéphane Grappelli en Nicolas Fiszman, op twee of soms meer gitaren, als een soort conversatie met zichzelf.  De plaat kreeg overal ter wereld lovende pers  (o.a. de ‘Choc’ van Jazzman, top-cd in JazzMozaïek) en ook de solo-optredens krijgen staande ovaties.

In April 2010 verscheen het album ‘Live at Cap Breton’ (Dreyfus), opgenomen tijdens een magisch concert met een all-star line up: de Italiaanse pianist Enrico Pieranunzi, bassist Hein Van de Geyn en drummer Joe LaBarbera.

Een nieuwe CD “Philip Catherine plays Cole Porter” zal in mei 2011 uitkomen, een hommage aan een van de zijn grote voorbeelden, opgenomen in kwartet met Karel Boehlee (p), Martijn Vink (dr) en Philippe Aerts (b).

Philip Catherine’s soepel swingend gitaarspel en zijn lyrische composities weten elk publiek te begeesteren. En, ook al is Catherine een vingervlugge snarenvirtuoos, toch pakt hij nooit uit met gratuite technische demonstraties. Liever concentreert hij zich op de puurheid van de klank, intensiteit van improvisaties en uiterst hecht samenspel met zijn muzikanten. Op de scène alterneert Philip Catherine met plezier tussen solo, duo, trio, kwartet en kwintet. Met zijn trio en kwartet reisde hij al de hele wereld rond. Ook speelt hij in duo met pianist Bert van den Brink, wat zeer in de smaak valt van zowel jazzliefhebbers als van een klassiek publiek, en hij  heeft tevens een duo met de Franse gitaarvirtuoos Sylvain Luc. Sinds kort speelt hij ook regelmatig met de jonge violist Alexandre Cavalière, wiens zuivere toon en improvisaties perfect passen. Daarnaast lenen Philip Catherine’s lyrische composities zich uiterst goed voor arrangementen voor grotere ensembles en hij treedt regelmatig op met big bands, kamerorkesten, en met ensembles als Piacevole en Soledad.

In zijn carrière werd Philip Catherine gelauwerd met talrijke prijzen. Zo kreeg hij in 1990, samen met Stan Getz, de “Bird Prize” tijdens het Northsea Jazz Festival,  en in 1998 mocht hij in Parijs een Django D’Or  in ontvangst nemen voor “Beste Europese Jazzmuzikant".  In 2001 werd hem de ZAMU ‘Lifetime Achievement Award’  uitgereikt. In November 2002 ontving hij de eretitel “Maestro Honoris Causa” van de Stichting Antwerps Conservatorium (vorige jaren toegewezen aan Jos van Immerseel, Sigiswald Kuijken,  Toots Thielemans).

www.philipcatherine.com

Philip Catherine - gitaar, Karel Boehlee - piano, Philippe Aerts - bas, Martijn Vink - drums.

Dit concert is onderdeel van de serie:

• JazzNu